Η πολιτική (κανονικά) είναι λειτούργημα, όχι επάγγελμα. Όποιος αποφάσιζε να ασχοληθεί με την πολιτική ζωή της περιοχής του θα έπρεπε να έχει πάρει απόφαση ότι αφιερώνει την ζωή του, τον χρόνο του, για το καλό των γύρω του, των συμπολιτών του και της περιοχής του.
Αντίθετα αυτό που συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, είναι ότι έχουμε επαγγελματίες πολιτικούς. που ή πολιτική αποτελεί γι'άυτούς καριέρα, παρ'ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν δουλέψει ούτε μία μέρα στη ζωή τους. Και αντί να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του τόπου τους και των πολιτών του τόπου αυτού, δρουν με πελατειακό τρόπο, εξυπηρετώντας τα προσωπικά τους συμφέροντα, και αυτών που τους βοηθούν να διατηρούν τη θέση τους, είτε αυτοί είναι ψηφοφόροι, είτε μεγαλοεπενδυτές, είτε άτομα με συγκεκριμένη διεθνή πολιτική ατζέντα.
Σε περιπτώσεις μάλιστα η δράση τους φτάνει να θυμίζει τον τρόπο λειτουργίας εγκληματικών οργανώσεων και άλλα παρόμοια.
Το ότι αυτό που ονομάζουμε κοινωνία δείχνει ανοχή σε αυτό, και σε κάποιες περιπτώσεις προσπαθεί κοντόφθαλμα να επωφεληθεί μάλιστα από την κατάσταση, δείχνει σε μεγάλο βαθμό ότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό και όχι πολιτικό στη βάση του. Και αυτό προκαλείτε από διάφορους παράγοντες, ο κύριος εκ των οποίων είναι η έλλειψη κριτικής σκέψης εκ των πολιτών, καθώς και έλλειψη αξιακού συστήματος, έστω ως αντικαταστάτη της κριτικής σκέψης.
Βέβαια σαν αντίλογο θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα ότι το σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε να μην προωθεί την κριτική σκέψη, και με αυτό τον τρόπο να καταπνίγει οποιαδήποτε φωνή διαφορετικής ή λογικής σκέψης, σκέψης δομημένης σε αρχές ή λύσεις που αποβλέπουν στο γενικότερο καλό, υπολογίζοντας πάντα στη διαφορετικότητα του κάθε ατόμου.Αν όμως δεν προσπαθήσει ο καθένας να κινήσει τα πράγματα προς την κατεύθυνση που θεωρεί σωστή, ακόμα και αν μετά από μελέτη δεν προβλέπει κάποια αλλαγή, τότε σε ποια ακριβώς θέση τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στο σύστημα?
Αντίθετα αυτό που συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, είναι ότι έχουμε επαγγελματίες πολιτικούς. που ή πολιτική αποτελεί γι'άυτούς καριέρα, παρ'ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν δουλέψει ούτε μία μέρα στη ζωή τους. Και αντί να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του τόπου τους και των πολιτών του τόπου αυτού, δρουν με πελατειακό τρόπο, εξυπηρετώντας τα προσωπικά τους συμφέροντα, και αυτών που τους βοηθούν να διατηρούν τη θέση τους, είτε αυτοί είναι ψηφοφόροι, είτε μεγαλοεπενδυτές, είτε άτομα με συγκεκριμένη διεθνή πολιτική ατζέντα.
Σε περιπτώσεις μάλιστα η δράση τους φτάνει να θυμίζει τον τρόπο λειτουργίας εγκληματικών οργανώσεων και άλλα παρόμοια.
Το ότι αυτό που ονομάζουμε κοινωνία δείχνει ανοχή σε αυτό, και σε κάποιες περιπτώσεις προσπαθεί κοντόφθαλμα να επωφεληθεί μάλιστα από την κατάσταση, δείχνει σε μεγάλο βαθμό ότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό και όχι πολιτικό στη βάση του. Και αυτό προκαλείτε από διάφορους παράγοντες, ο κύριος εκ των οποίων είναι η έλλειψη κριτικής σκέψης εκ των πολιτών, καθώς και έλλειψη αξιακού συστήματος, έστω ως αντικαταστάτη της κριτικής σκέψης.
Βέβαια σαν αντίλογο θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα ότι το σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε να μην προωθεί την κριτική σκέψη, και με αυτό τον τρόπο να καταπνίγει οποιαδήποτε φωνή διαφορετικής ή λογικής σκέψης, σκέψης δομημένης σε αρχές ή λύσεις που αποβλέπουν στο γενικότερο καλό, υπολογίζοντας πάντα στη διαφορετικότητα του κάθε ατόμου.Αν όμως δεν προσπαθήσει ο καθένας να κινήσει τα πράγματα προς την κατεύθυνση που θεωρεί σωστή, ακόμα και αν μετά από μελέτη δεν προβλέπει κάποια αλλαγή, τότε σε ποια ακριβώς θέση τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στο σύστημα?
